Praktykowanie religii

Praktykowanie religii.

Wykonanie religii przedstawia pewne trudności. Religia stawia wiernemu duże wymagania (jak doskonalenie moralne, wyrzeczenie się tego wszystkiego, co uwłacza jego godności moralnej, służba Boża w niedziele i święta, przyjmowanie Sakramentów świętych). To wszystko wymaga ofiary czy wyrzeczenia się swych zachcianek i upodobań. Na tę ofiarę wierny musi się zdobyć, jeśli chce być religijnym. W wykonaniu obowiązków, jakie religia nakłada, Pan Jezus jest najdoskonalszym wzorem. Zadaniem Jego życia było wypełnienie woli Ojca. Całe Jego życie tak ukryte jak i publiczne było wypełnieniem wszystkich obowiązków Swego powołania, uczczeniem Boga przez żarliwą modlitwę i Ofiarę na krzyżu. Ten wzniosły wzór religijności winni wierni naśladować w modlitwie i wypełnianiu swych obowiązków religijnych. (Msza św. w niedziele i święta, nauka chrześcijańska, przystępowanie do Sakramentów św., posłuszeństwo względem Kościoła.) Być obecnym w niedzielę w kościele bez wewnętrznego skupienia i nabożeństwa serca, odmawiać modlitwy nie myśląc o ich treści, wykonywać tylko zewnętrzne formy religijne, nie stając się wewnątrz lepszym człowiekiem, to nie jest żadna prawdziwa religijność. Wierni winni się upodabniać do Chrystusa Pana, ofiarowywać Bogu codzienną pracę, aby całe życie było prawdziwą służbą Bożą.