Ostatnimi czasy na naszych oczach dokonuje się – jak to nazywają media – rewolucja obyczajowa. Wyraża się ona, mówiąc najogólniej, stawianiem człowieka i jego potrzeb ponad jakiekolwiek inne wartości a na pewno już ponad wartości religijne. Sama religia katolicka pokazywana jest jako coś niepoważnego, wyimaginowanego i bliskiego osobom niewykształconym, przestraszonym lub w podeszłym wieku. Obok nakreślany jest obraz oczekiwany czyli człowieka silnego, zawsze uśmiechniętego, którego nie imają się problemy. Ów człowiek udziela się charytatywnie, odnosi wyłącznie sukcesy i głośno o tym mówi wokół. Ponadto toleruje innych w całej rozciągłości nie potępiając nikogo. Dobrze również gdy żyje w nieformalnym związku i popiera środowiska LGBT (lesbijki, geje, biseksualiści, transwestyci), pasjonuje się medytacją oczyszczającą umysł a zdarza się nawet i tak, że wierzy w boga ale nie tego przez duże „B” lecz boga-energię, który nikogo nie potępia i nie karze lecz bezwarunkowo daje życie wieczne lub przeobraża w kolejną istotę o wyższym rozwoju duchowym. Ale nie nazywa tego oczywiście religią lecz przekonaniami bo religia kojarzy się z Kościołem a Kościół to oczywiście księża winni pedofilii, ogarnięci żądzą pieniądza i żerujący na naiwności ludzkiej. Człowiek ów zapatrzony jest na postępowe kraje zachodu, podziwia Holandię za jej ateizm, Francję za liberalizm, mówi „jestem Charlie” gdy inni tak mówią i wiele jeszcze mógłbym pisać w tym temacie. 

Czytaj dalej